Forum DDN - Drogowskazy do Nieba.
  

Strefa czasowa: UTC + 1



Utwórz nowy wątek Odpowiedz w temacie  [ Posty: 2 ] 
Przeszukiwarka poniższego WĄTKU:
Autor Wiadomość
Artur
 Tytuł: 9 IX - Błogosł. Maria Eutymia Üffing, dziewica i zakonnica
PostNapisane: 31 sie 2014, o 10:26 
Offline
1000p
1000p
Avatar użytkownika
Postów: 1012
Skąd: W-wa
9 IX - Błogosł. Maria Eutymia Üffing, dziewica i zakonnica


Obrazek


Emma przyszła na świat 8 kwietnia 1914 roku w Halverde koło Steinfurt - małej miejscowości położonej na terenie diecezji Münster. Tego samego dnia przyjęła sakrament chrztu. Jej ojciec, August Üffing, po śmierci pierwszej żony, która dała mu dzieci, ożenił się ponownie - z Marią Schnitt. Właśnie w tym związku małżeńskim narodziła się Emma jako piąta z dziesięciorga rodzeństwa. Dane jej było doświadczyć cierpienia już w dzieciństwie. Nabyta wówczas krzywica pozostawiła trwały ślad w jej życiu.
Szkołę powszechną ukończyła w Halverde. W 1924 r. przystąpiła do Pierwszej Komunii świętej. Kilka miesięcy później przyjęła sakrament bierzmowania. Codziennie uczestniczyła w Mszy świętej. Wokół spotkania Boga w Eucharystii budowała wszystkie swe dni. Była pobożnym, cichym i radosnym dzieckiem, wyróżniającym się niezwykłym skupieniem podczas modlitwy. Pan Bóg już wtedy obdarzył ją darem kontemplacji.
Gdy miała około 17 lat, opuściła rodzinę i udała się do Hopsten, gdzie rozpoczęła naukę w szkole dla służących przy szpitalu św. Anny. Prowadziły go siostry ze zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia, zwanych popularnie klementynkami. W niedługim czasie nadeszła smutna wieść z domu rodzinnego. Ukochany ojciec ciężko zachorował. Emma zdążyła jeszcze przybyć na ostatnie spotkanie. W jej sercu dojrzewało pragnienie oddania się na wyłączną służbę Panu Bogu. Dlatego po ukończeniu nauki zwróciła się z prośbą o przyjęcie do zakonu. 23 lipca 1934 roku Emma rozpoczęła postulat, obierając imię Eutymia. Dwa lata później, 11 października 1936 roku, złożyła swe pierwsze śluby zakonne.
W kilka dni po ślubach rozpoczęła pracę w szpitalu św. Wincentego w Dinslaken. Między godzinami przeznaczonymi na modlitwę i na wypełnianie obowiązków pielęgniarki, znajdowała czas na przygotowania do teoretycznego i praktycznego egzaminu z zakresu pielęgnacji chorych. W tym czasie świat ogarnęła II wojna światowa.
Maria w dniu 15 września 1940 roku złożyła śluby wieczyste. Powierzyła swe życie Bogu. Po ślubach zakonnych powróciła do pracy w szpitalu. Powierzono jej opiekę nad chorymi jeńcami wojennymi i obcokrajowcami. Opiekowała się nimi z troską i serdecznością. Po zakończeniu wojny została skierowana do prowadzenia pralni w Dinslaken, a następnie w klinice św. Rafała w Münster. Pokornie przyjęła decyzję przełożonych. Całe życie służyła chorym i ubogim, dlatego także w zwykłej pralni potrafiła odnaleźć wolę Boga i wiernie Mu służyć.
Pod koniec 1954 r. zachorowała na raka. Po długich cierpieniach zmarła 9 września 1955 roku. Nie była teologiem, nie była pisarzem, ale świadectwo jej życia, jej proste i bezwarunkowe oddanie się na służbę ludziom cierpiącym stało się pięknym odbiciem Bożej miłości. Św. Jan Paweł II podczas swojej wizyty w Münster 1 maja 1987 roku powiedział o niej: "W swej ofiarnej służbie ta prosta zakonnica ukazała wielu ludziom, że życie wyrastające z Ewangelii i z wiary ma moc przemieniania świata. W sile jej wierności Chrystusowi powierzeni jej opiece jeńcy wojenni odnajdywali dom i schronienie. Miłość zwyciężyła nienawiść". Z kolei podczas beatyfikacji Marii w dniu 7 października 2001 roku przypomniał całemu światu słowa Błogosławionej: "Bóg potrzebuje mnie, abym była promieniem słońca, który rozjaśnia każdy dzień".

źródło: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/09-09e.php3


Góra   
  Zobacz profil      
 
Admin_DDN
 Tytuł: Re: 9 IX - Błogosł. Maria Eutymia Üffing, dziewica i zakonnica
PostNapisane: 8 wrz 2014, o 13:21 
Offline
1000p
1000p
Postów: 6490
Skąd: Polska
Jan Paweł II
SWOIM PRZYKŁADEM WZYWAJĄ NAS DO ŚWIĘTOŚCI
Msza św. beatyfikacyjna na placu św. Piotra


7 października, w pierwszą niedzielę miesiąca szczególnej modlitwy za misje, podczas Mszy św. sprawowanej na placu św. Piotra Jan Paweł II ogłosił siedmioro nowych błogosławionych. Są nimi: abp Ignacy Maloyan (1869-1915) — męczennik Kościoła ormiańskiego; Mikołaj Gross (1898-1945) — ojciec siedmiorga dzieci, działacz związkowy i dziennikarz, męczennik Kościoła niemieckiego; księża Alfons Maria Fusco (1839-1910) i Tomasz Maria Fusco (1831-1891) — wyznawcy wiary i założyciele zgromadzeń zakonnych posługujących najuboższym w środowiskach miejskich i wiejskich Włoch; siostry zakonne Emilia Tavernier Gamelin (1800-1851), Eugenia Picco (1867-1921) oraz Maria Eutymia Üffing (1914-1955), które swe życie poświęciły ubogim.

Nowi błogosławieni ukazują bogactwo i powszechność Kościoła. Doszli do świętości poprzez męczeństwo i wierność codziennym obowiązkom. Działali w trudnych warunkach, w epoce industrializacji, w latach prześladowań religijnych, w okresie nazizmu i II wojny światowej.

W Mszy św. beatyfikacyjnej uczestniczyli przedstawiciele Kościołów lokalnych i władz państwowych krajów, z których pochodzą nowi błogosławieni, a także korpusu dyplomatycznego akredytowanego przy Stolicy Apostolskiej, oraz kilkadziesiąt tysięcy pielgrzymów. W liturgii brał udział także ormiański Patriarcha Cylicji Nerses Piotr XIX Tarmouni, przedstawiciel Patriarchy Karekina II.

Papież w swojej homilii, wygłoszonej po włosku, francusku i niemiecku, wskazał na aktualność przykładu nowych błogosławionych, który zachęca współczesnych chrześcijan do rachunku sumienia i do tego, by każdy z nich, współpracując z łaską Bożą, nawracał się i żył Ewangelią. Na zakończenie uroczystości w imieniu pasterzy Kościołów lokalnych Papieżowi podziękował Patriarcha Nerses Piotr XIX Tarmouni. Jan Paweł II wyznaczył daty wspomnień liturgicznych nowych błogosławionych: Ignacego Maloyana — 11 czerwca, Mikołaja Grossa — 23 stycznia, Alfonsa Marii Fusco — 7 lutego, Tomasza Marii Fusco — 24 lutego, Emilii Tavernier Gamelin — 23 września, Eugenii Picco — 7 września, a Marii Eutymii Üffing — 9 września.

Ta beatyfikacja, która odbyła się w czasie obrad Synodu Biskupów i krótko po ataku terrorystycznym na Stany Zjednoczone, podkreślała jedność i żywotność Kościoła. Błogosławieni żyjący w trudnych czasach są znakami nadziei. Miłość, pokorna i cierpliwa służba najuboższym, odważna obrona praw ludzkich, działalność na rzecz sprawiedliwości w duchu Ewangelii i dla Jezusa są drogą do pokoju możliwą również dzisiaj.

Od początku pontyfikatu do 7 października 2001 r. Ojciec Święty przewodniczył 129 ceremoniom beatyfikacyjnym, wynosząc do chwały ołtarzy 1274 sługi Boże, w tym 1020 męczenników i 254 wyznawców. W tym samym czasie Jan Paweł II dokonał 42 kanonizacji, zaliczając w poczet świętych 451 błogosławionych (400 męczenników i 51 wyznawców wiary).

1. «Sprawiedliwy żyć będzie dzięki swej wierności» (Ha 2, 4): te słowa, pełne ufności i nadziei, skierował prorok Habakuk do ludu Izraela w szczególnie bolesnym okresie jego dziejów. Apostoł Paweł odczytał na nowo te same słowa w świetle tajemnicy Chrystusa, aby wyrazić nimi uniwersalną zasadę: przez wiarę człowiek otwiera się na przyjęcie zbawienia, które ofiarowuje mu Bóg.

Dzisiaj możemy z radością kontemplować tę wielką tajemnicę zbawienia urzeczywistnioną w nowych błogosławionych. To oni są sprawiedliwymi, którzy dzięki swej wierności żyją na wieki u Boga: Ignacy Maloyan, biskup i męczennik; Mikołaj Gross, ojciec rodziny i męczennik; Alfons Maria Fusco, kapłan; Tomasz Maria Fusco, kapłan; Emilia Tavernier Gamelin, zakonnica; Eugenia Picco, dziewica; Maria Eutymia Üffing, dziewica.

Ci nasi wspaniali bracia i siostry, wyniesieni dzisiaj do chwały ołtarzy, swoją niezłomną wiarę w Chrystusa potrafili przekształcić w niezwykłe doświadczenie miłości Boga i służby bliźniemu.

2. Bł. Ignacy Maloyan, który poniósł śmierć męczeńską w wieku 46 lat, przypomina nam o duchowej walce, jaką toczy każdy chrześcijanin, gdy jego wiara narażona jest na ataki zła. Eucharystia była dla niego źródłem, z którego dzień po dniu czerpał niezbędną siłę, aby ofiarnie i z pasją pełnić swą kapłańską posługę, oddając się kaznodziejstwu, sprawowaniu sakramentów i służbie ubogim. Przez całe życie urzeczywistniał w pełni słowa św. Pawła: «nie dał nam Bóg ducha bojaźni, ale mocy i miłości oraz trzeźwego myślenia» (2 Tm 1, 7). Zagrożony prześladowaniem, bł. Ignacy nie zgodził się na żaden kompromis, ale oświadczył tym, którzy wywierali na niego naciski: «Bóg nie pozwoli, abym wyrzekł się Jezusa, mego Zbawiciela. Przelać własną krew za wiarę to najgłębsze pragnienie mego serca». Niech jego przykład oświeca dziś wszystkich, którzy pragną być prawdziwymi świadkami Ewangelii dla chwały Bożej i dla zbawienia braci!

3. Jako matka rodziny i jako zakonnica — założycielka Zgromadzenia Sióstr Opatrzności Emilia Tavernier Gamelin była wzorem odważnego zawierzenia Bożej Opatrzności. Jej zainteresowanie ludźmi i ich sytuacjami życiowymi skłaniało ją do tworzenia nowych form posługi miłosierdzia. Z sercem wrażliwym na wszelkie utrapienia służyła zwłaszcza ubogim i maluczkim, których pragnęła traktować jak królów. Świadoma, że wszystko otrzymała od Pana, potrafiła dawać bezinteresownie. To stanowiło sekret jej głębokiej radości, jakiej doświadczała nawet pośród przeciwności. W duchu całkowitego zaufania Bogu i z bardzo wyraźną świadomością, że jest tylko «jedną z wielu» służebnic Ewangelii, zobowiązaną do posłuszeństwa, wypełniała powinności swego stanu niczym Boże przykazania, pragnąc we wszystkim postępować zgodnie z wolą Bożą. Niech nowa błogosławiona będzie wzorem kontemplacji i działania dla sióstr z jej zgromadzenia i dla osób, które z nimi współpracują!

4. Dwoje nowych błogosławionych z Niemiec przypomina nam mroczny okres w dziejach dwudziestego stulecia. Skierujemy spojrzenie najpierw na bł. Mikołaja Grossa, dziennikarza i ojca rodziny. Bardzo wyraźnie dostrzegał on, że ideologii narodowosocjalistycznej nie da się pogodzić z wiarą chrześcijańską. Odważnie chwycił za pióro, aby bronić godności człowieka. Mikołaj Gross bardzo kochał swoją żonę i dzieci, jednakże wewnętrzna więź z własną rodziną nigdy nie kazała mu wyrzec się Chrystusa i Jego Kościoła. Stawiał sprawę jasno: «Jeżeli dzisiaj nie jesteśmy gotowi zaryzykować życia, to jakże zdołamy kiedyś usprawiedliwić się przed Bogiem i naszym ludem?» Z powodu tych przekonań musiał zginąć na szafocie, ale właśnie dlatego otwarły się przed nim bramy niebios. W błogosławionym męczenniku Mikołaju Grossie urzeczywistniła się przepowiednia proroka: «Sprawiedliwy żyć będzie dzięki swej wierności» (Ha 2, 4).

5. Zupełnie innego rodzaju świadectwo złożyła bł. s. Eutymia. Ta siostra klementynka niestrudzenie opiekowała się chorymi, zwłaszcza jeńcami wojennymi i imigrantami. Nadano jej nawet przydomek «mama Eutymia». Po wojnie musiała zrezygnować z opieki nad chorymi i podjąć pracę w pralni, choć wolałaby służyć ludziom. Mimo wszystko pozostała ofiarnie pracującą zakonnicą, która dla każdego miała przyjazny uśmiech i dobre słowo. Jej hasło brzmiało: «Bóg potrzebuje mnie, abym była promieniem słońca, który rozjaśnia każdy dzień». Żyła zgodnie z zasadą, że cokolwiek czynimy, jesteśmy tylko «sługami nieużytecznymi; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać» (por. Łk 17,10). Jej wierność w małych rzeczach stanowi o jej wielkości.

6. «Gdybyście mieli wiarę jak ziarnko gorczycy...» — powiada Jezus w rozmowie z uczniami (Łk 17, 6).

Autentyczna i wytrwała wiara kierowała życiem i działalnością bł. ks. Alfonsa Marii Fusco, założyciela Zgromadzenia Sióstr św. Jana Chrzciciela. Był jeszcze dzieckiem, gdy Bóg wzbudził w jego sercu gorące pragnienie poświęcenia życia służbie ubogim, zwłaszcza dzieciom i młodzieży, których tak wielu spotykał w rodzinnym mieście Angri w Kampanii. Dlatego wybrał drogę kapłaństwa i stał się w pewnym sensie «Księdzem Bosco Południa». Od samego początku postanowił włączyć w swoje dzieło kilka młodych kobiet, które kierowały się tym samym ideałem, i jako dewizę zaproponował im słowa św. Jana Chrzciciela: Parate viam Domini: «Przygotujcie drogę Panu» (Łk 3, 4). Zawierzając Bożej Opatrzności, bł. Alfons Maria i siostry baptystynki stworzyli dzieło znacznie przerastające ich własne zamierzenia. Na początku był to jedynie dom pomocy potrzebującym, ale z czasem wyrosło z niego zgromadzenie, które dzisiaj obecne jest w szesnastu krajach na czterech kontynentach, służąc «najmniejszym» i «ostatnim».

7. Szczególna płodność wiary, o której mówi dzisiejsza Ewangelia, ujawniła się także w życiu i działalności ks. Tomasza Marii Fusco, założyciela zgromadzenia Córek Miłosierdzia Najdroższej Krwi. Dzięki wierze potrafił on w bardzo szczególny sposób żyć w świecie rzeczywistością Królestwa Bożego. Pośród aktów strzelistych, które odmawiał, jeden był mu szczególnie drogi: «Wierzę w Ciebie, mój Boże; przymnóż mi wiary». O to właśnie proszą apostołowie Jezusa w dzisiejszej Ewangelii (por. Łk 17, 6). Bł. Tomasz Maria rozumiał bowiem, że wiara jest przede wszystkim darem, łaską. Nikt nie może jej zdobyć ani na nią zasłużyć własnymi siłami. Można o nią jedynie prosić, wymodlić ją sobie z Wysoka. Pouczeni zatem cennym przykładem nowego błogosławionego, błagajmy niestrudzenie o dar wiary, bo przecież «sprawiedliwy żyć będzie dzięki swej wierności» (Ha 2, 4).

8. Owocne połączenie kontemplacji i działania, możliwe dzięki codziennemu udziałowi w Eucharystii, było podstawą duchowego doświadczenia i ożywionej działalności charytatywnej Eugenii Picco. W życiu starała się zawsze wsłuchiwać w głos Boży, do czego wzywa liturgia dzisiejszej niedzieli (por. refren psalmu responsoryjnego). Nigdy nie uchylała się od posług, jakich wymagała od niej miłość bliźniego. W Parmie wzięła na siebie brzemię ludzkiego ubóstwa, starając się zaspokajać potrzeby młodzieży i biednych rodzin oraz opiekując się ofiarami wojny, która w tamtym czasie wykrwawiała Europę. Także w obliczu cierpienia, towarzyszących mu nieuchronnie trudności i poczucia zagubienia bł. Eugenia Picco potrafiła wykorzystać bolesne doświadczenie jako sposobność do oczyszczenia i wewnętrznego wzrostu. Uczmy się od nowej błogosławionej sztuki słuchania głosu Bożego, abyśmy w tych pierwszych latach nowego tysiąclecia byli wiarygodnymi świadkami Ewangelii miłości.

9. Mirabilis Deus in sanctis suis! Wraz ze wspólnotami, w których żyli nowi błogosławieni i którym poświęcili swoje najlepsze siły ludzkie i duchowe, pragniemy dziękować Bogu — «przedziwnemu w swoich świętych». Za ich wstawiennictwem prosimy Go zarazem, aby pomagał nam podejmować z nową gorliwością powszechne powołanie do świętości. Amen!


Teksty związane z beatyfikacją:


Rozważanie przed modlitwą «Anioł Pański»
Bł. abp Ignacy Maloyan
Bł. Mikołaj Gross
Bł. Alfons Maria Fusco
Bł. Tomasz Maria Fusco
Bł. Maria Emilia Tavernier Gamelin
Bł. Eugenia Picco
Bł. Maria Eutymia Üffing

źródło: http://www.opoka.org.pl/biblioteka/W/WP ... 2001.html#

_________________
+ Z Bogiem i Maryją.


Góra   
  Zobacz profil Wyślij e-mail      
 
Wyświetl posty nie starsze niż:  Sortuj wg  
Utwórz nowy wątek Odpowiedz w temacie           [ Posty: 2 ] 

Strefa czasowa: UTC + 1


    |    Kto przegląda ten dział ?

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 3 gości


Nie możesz rozpoczynać nowych wątków
Nie możesz odpowiadać w wątkach
Nie możesz edytować swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów

..
Skocz do:  


Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu, jak była na początku, teraz i zawsze i na wieki wieków. Amen.
Czytając to Forum DDN, wyrażam swoją Miłość do Maryi i Jezusa Chrystusa, wierząc w Jego Wszechmoc i Miłosierdzie.

"Od Prawdy zależy przyszłość naszej Ojczyzny" - święty Jan Paweł II


Sanktuarium Matki Bożej Kębelskiej w Wąwolnicy Jezu Ufam Tobie!

+ Ewangelia na każdy dzień     + Pismo Święte     + Katechizm Kościoła Katolickiego     + Portal Radio Maryja     + Słuchaj Radia Maryja, przez internet   
Użytkowanie witryny oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookies. Polityka cookies.